“İmam Kazimdən (ə) soruşurlar:
– Mələklər insanın niyyətini necə başa düşür, qəlbindən keçənləri necə qeydə alırlar?
İmam (ə) soruşur:
– Zibilliyin qoxusu ilə gül bağçasının qoxusu eynidirmi?
Deyirlər:
– Xeyr.
İmam (ə) buyurur:
– Siz burnunuza gözəl qoxu gəldikdə gül bağçasının, pis qoxu gəldikdə isə üfunət qoxan zibilliyin olduğunu anladığınız kimi, mələklər də insanların daxillərindən qalxan qoxunun vasitəsilə onların yaxşı və pis niyyətlərini, şər və günah etmək fikrinə düşdüklərini anlayırlar”.
Günah – pis qoxusu olan üfunətdir:
تَعَطَّروا بِالاِستِغفارِ، لا تَفضَحكُم رَوائِحُ الذُّنوبِ
“İstiğfarla özünüzü ətirləyin ki, günahların pis qoxusu sizi rüsvay etməsin”.[1]
[1] əl-Xisal, s. 183, hədis 217; Biharul-ənvar, c. 90, s. 278
