İmam Baqir (ə) buyurub:
Bəni İsrail peyğəmbərlərindən birisi yolla gedirdi, gördü bir mömin can verir, amma bədəninin yarsı divarın altında qalıb yarısıda divarın çölündə. İtlər və quşlar qalan yarısını parçalayıblar. Ordan keçib yoluna davam etdi.
Yolunun üstündə o, şəhərin bir zülmkar əmirinin öldüyünü gördü, onun cənazəsini taxtın üzərinə qoyub ona ipəkdən kəfən hazırlayıblar. Kanarlarda manqallar qoyublar ki, onda xoş iy verən udlar yandırıb ətrafı ətirli edirlər.
O Peyğəmbər Allaha ərz etdi: İlahi mən şəhadət verirəm ki, sən Adil və Həkimsən, heç kəsə zülm etmirsən. Bu birinci sənin bəndəndir bir göz qırpınca belə sənə şərik qərar verməyib, onun ölümünü elə qərar vermisən, amma bu əmir də sənin bəndəndir, bir göz qırpmaq qədər sənə iman gətirməyib. O nədir bu nədir?
Allah vəhy etdi: Ey mənim bəndəm! Dediyin kimi Adil və Həkim olan Allaham. Heç kimə zülm etmirəm. O birinci bəndəmin günahı vardı, onun ölümünü elə qərar verdim, öləndən sonra onda heç bir günah təsiri qalmadı. İkinci əmirin mənim yanımda yaxşı işi var idi, onun da ölmünü belə qərar verdim ki, onun əcrini vermiş olum. Öldükdən sonra ona mənim borcum qalmasın.
Usuli-Kafi, cild 2, səh. 446, bab günahın kəffarəsi.
