Əbu Həmzə Somali nəql edir: “Mən Əli ibn Hüseynlə (ə) birlikdə cümə günü sübh namazını qıldım. Həzrət (ə) namazı qılandan sonra ayağa qalxdı ki, evə getsin. Mən də Həzrətlə (ə) birlikdə onun evinə getdim. İmam (ə) Səkinə adında olan kənizini çağırdı və ona buyurdu: “Evimin qapısından heç bir dilənçi əliboş qayıtmasın. Onlara bir şey yedizdirin, bu gün cümə günüdür”. (Tebyan/Deyerler)
İmama (ə) dedim: “Axı bütün dilənçilər buna layiq deyildir”.
Buyurdu: “Ey Sabit! Qorxuram ki, onların arasında biri layiq olsun və biz də ona bir şey yedizdirmədən rədd edək. O zaman biz Əhli-Beytin (ə) də başına o şey gələr ki, Yəqubun (ə) və Ali-Yəqubun başına gəlmişdi. Onların hamısına yemək verin.
Yəqubun (ə) adəti belə idi ki, hər gün bir qoçu qurban edərdi və onu sədəqə verərdi. Özü və ailəsi də ondan yeyərdi. Cümə günlərinin birində Allah yanında məqama malik olan mömin bir dilənçi iftar zamanı Yəqubun (ə) evinin önündən keçirmiş və qapını döyüb yemək istəyir və bir neçə dəfə təkrar edir. Bir müddət belə dayanır, ancaq ona inanmırlar və haqqını vermirlər. O zaman ki, ev əhlindən məyus olur, “İnnəllah” deyir və ağlayır. Allaha aclığına görə şikayət edir və səhərə qədər qarnını sıxıb durur. Səhər yenə oruc olur və Allaha həmd etməklə məşğul olur. Yəqub (ə) və ailəsi həmin gecəni tox halda keçirirlər.
Həmin gecənin səhəri Allah Yəquba (ə) vəhy göndərir: “Sən ey Yəqub! Mənim bəndəmi xar etmisən. Bu əməlinlə Mənim qəzəbimi özünə tərəf çəkmisən. Layiq etmisən ki, sənə və oğullarına bəla göndərəm. Ey Yəqub! Mənim yanımda ən məhbub peyğəmbər və onun ən hörmətlisi o kəsdir ki, bəndələrimin yoxsullarına qarşı rəhimli olsun. Onları özünə yaxınlaşdırsın və yemək versin.
Ey Yəqub! Dünən gecə gün batan zaman ibadət əhli olan Demayil ki, dünyanın azına qane olan insandır, qapına gəlmişdi. İftar zamanı olduğu üçün sizi çağırır ki, qərib bir dilənçiyəm. Ancaq siz ona bir şey vermədiniz. “İnnəllah” deyib, ağladı və Mənə şikayət etdi. Səhərə qədər ac qarnını qucaqladı və Allahın həmdini yerinə yetirdi. Məni razı salmaq üçün səhəri də oruc tutdu. Sən ey Yəqub! Oğlanlarınla birlikdə tox qarınla yatdınız, baxmayaraq ki, yeməyin çoxu qalmışdı.
Ey Yəqub! Məgər bilmirsən ki, Mənim övliyalarıma bəla və cəzam, düşmənlərimdən daha tezdir? Bəli, övliyaları dünyada giriftar edərəm, əskinə – düşmənlərimə genişlik verərəm. İndi bil ki, izzətimə and olsun sənin başına bəla gətirəcəyəm və oğullarını müsibət hədəfim qərar verəcəyəm. Səni cəzamla tərbiyə edəcəyəm. Özünüzü Mənim bəlama hazırlayın, qəzama razı olun və müsibətə səbir edin””.
Əbu Həmzə deyir: “İmamdan soruşdum ki, Həzrət Yusif (ə) o yuxunu hansı gecədə görmüşdü”. İmam (ə) buyurdu: “O gecədə ki, Yəqub (ə) və ailəsi tox qarınla və Demayil ac halda idi və səhər yuxudan duranda atası üçün nəql edir. Yəqub (ə) o zaman ki, oğlunun yuxusunu eşidir, qəmə batır. O zamana qədər qəmgin olur ki, Allah vəhy göndərir: “İndi bəlaya hazır ol!”.
