İmam Sadiq (ə) buyurmuşdur:
العِبَادُ ثَلَاثَةٌ؛ قَوْمٌ عَبَدُوا اللهَ عَزَّ وَ جَلَّ فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْعَبِيدِ وَ قَوْمٌ عَبَدُوا اللهَ تَبَارَكَ وَ تَعَاليٰ طَلَبَ الثَّوَابِ فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْأُجَرَاءِ وَ قَوْمٌ عَبَدُواللهَ عَزَّ وَ جَلَّ حُبًّا لَهُ فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْأَحْرَارِ وَ هِيَ أَفْضَلُ الْعِبَادَةِ
“Allaha ibadət edənlər üç qrupa bölünür: 1. Allaha cəhənnəm qorusundan ibadət edənlər – bu, qulların ibadətidir. 2. Allaha savab üçün ibadət edənlər – belə ibadət muzd alanların ibadətidir. 3. Allaha ona məhəbbət bəslədikləri üçün ibadət edənlər. Bu ibadət ən üstün və azad insanların ibadətidir.”[1]
Qısa izah
Bütün ilahi mükafat və cəzalar vədəsinin haqq və Allahın mükafatının dəyərli, qeyri-adi və cəzasının da şiddətli olmasına baxmayaraq, ona məhəbbət bəsləyən, qəlbləri yalnız Allah sevgisi ilə döyünən insanlar bunlardan daha üstün olan bir məqama göz dikmiş və yalnız Allahın əmrinə itaət etmək və onun razılığını qazanmağı nəzərdə tutmuşlar. Bu, Allahı tanımaq mərifəti ilə qarışan ilahi sevgidir.
[1] “Vəsailuş-şiə”, c. 1, səh. 45.
