Həzrət İmam Əli (ə) buyurub: “Peyğəmbərin (s) gülüşü təbəssüm idi.“[1]
Həzrət İmam Baqir (ə) buyurub: “Qəhqəhə ilə güləndən sonra de: İlahi! Mənə qəzəblənmə.”[2]
Həzrət İmam Sadiq (ə) buyurub:
“Qəhqəhə çəkmək şeytandandır.”[3]
“Möminin gülüşü təbəssümdür.” [4]
“Kim öz qardaşına təbəssüm etsə, həmin təbəssüm ona bir savab olar.” [5]
Həzrət Məhəmməd Peyğəmbər buyurub:
“Çox gülməkdən ehtiyatlı ol ki, qəlbi öldürər.” [6]
“Əgər mən bildiyimi siz bilsəydiniz, az gülüb çox ağlayardınız.” [7]
Merac hədisində deyilir: “Allah-taala buyurur: Mənim ondan razı, ya narazı olduğumu bilmədiyi halda gülən bəndəyə təəccüb edirəm.” [8]
İmam Əli (ə) buyurub: “Çox gülənin zəhmi aradan gedər.”[9]
İmam Əskəri (ə) buyurub: “Təəccübə görə olmayan gülüş nadanlıq nişanəsidir.” [10]
[1] Əmali-Tusi, səh. 552, hədis1156
[2] əl-Kafi, c.2, səh. 664, hədis13
[3] əl-Kafi, c.2,səh. 662, hədis10
[4] əl-Kafi, c.2, səh. 662, hədis5
[5] əl-Kafi, c.2, səh. 206, hədis1
[6] Məani-Əxbar, səh. 335, hədis1
[7] Nurus-Səqəleyn, c.1, səh. 249, hədis261
[8] İrşadul-Qulub, səh. 200
[9] Tuhəful-Uqul, səh. 96
[10] Biharul-Ənvar, c.76,səh.59, hədis10
