Mərhum Ustad Abdullah Fatimi Niya buyurur: Öz mütaliələrimdə şahidi olduğum məsələlərdən biri də bundan ibarətdir ki, Əhlibeyt (ə) “eşq” kəlməsindən çox az istifadə etmişlər. Əlbəttə, “məhəbbət” kəlməsindən ayə və rəvayətlərdə çox istifadə edilmişdir. Allah-Təala buyurmuşdur: “…İman gətirənlərin Allaha məhəbbəti daha qüvvətlidir.”¹
Amma “eşq” kəlməsindən çox az istifadə edilmişdir və yalnız xüsusi hallarda hədislərdə verilmişdir. Apteklərdə xüsusi dərmanlar olur ki, bu dərmanlar çox az tapılır və yalnız xüsusi xəstəliklərin müalicəsində istifadə edilir və bəlkə də aptek sahibindən başqa belə dərmanların mövcudluğundan heç kimin məlumatı olmur və ya bu dərmanlara ondan başqa heç kim əl vura bilmir. “Eşq” xüsusi olanlardan hesab edilir və bu kəlmə xüsusi bir məhrəmliyə və icazəyə malikdir! Amma avam insanlar bunun əksi olaraq, bu kəlmədən layiq olmayan yerlərdə də istifadə edirlər. Bəzi insanlar “eşq” kəlməsini ali məqamdan səthi səviyyəyəyə endirərək harada və necə gəldi istifadə edirlər.
Seyyiduş-şühəda (ə) və onun vəfalı dostları barəsində olan yazılarda “eşq” kəlməsinə rast gəlirik.
Həzrət Baqir (ə) buyurur: “Həzrət Əli (ə) müsəlmanları Siffeynə tərəf hərəkət etməyə göstəriş verdi və qoşun kərbəladan bir-iki mil məsafədə olan bir məkana yetişdi. İmam (ə) qoşundan çıxaraq Miqzəfan adlı bir məkan ətrafında fırlanaraq belə dedi: “Allaha and olsun ki, bu məkanda iki yüz peyğəmbər və iki yüz peyğəmbər övladı şəhid olmuşdur. Bura, hamısı şəhid hesab olunan aşiqlərin yerə yıxıldığı və miniklərinin yatdıqları məkandır. O vaxta qədər onların dərəcəsinə və fəzilətinə çatan olmamışdır və ondan sonra da onların məqam və dərəcəsinə çatan olmayacaq!”²
1. Bəqərə surəsi, ayə 165.
2. Bihar əl-Ənvar, c.9, s.580.
