Atam və əmilərim ildə oruc tutulması savab olan dörd günün ilin hansı günləri olması barədə bir-biriləri ilə mübahisə və ixtilaf etdilər.
Onlar bu məsələni öyrənmək üçün (şiələrin onuncu məsum imamı) mövlamız Həzrət Əbulhəsən Əli ibn Məhəmməd ən-Nəqi əl-Hadinin (ə) hüzuruna gəldilər.
O zaman imam (ə) Samerraya sürgün edilməmişdi və Sürya adlı bir yerdə yaşayırdı. Onlar imamla (ə) görüşərək dedilər ki, ey bizim Seyyidimiz, sənin yanına ixtilaf etdiyimiz bir məsələyə görə gəlmişik.
İmam Əli ən-Nəqi (ə) buyurdu: Bəli, bilirəm, məndən ilin hansı dörd günündə oruc tutmağın daha çox savab olduğunu soruşmaq üçün gəlmisiniz. Onlar (təəccüb və heyranlıqla) dedilər: Bəli, ey seyyidimiz, biz yalnız bunun üçün sizin yanınıza gəlmişik.
İmam (ə) onlara buyurdu: “İl ərzində oruc tutulması savab olan o dörd gün bunlardır:
1) Rəbiul-Əvvəl ayının on yeddisi: Həmin gün Allahın Rəsulu (s) anadan olub.
2) Rəcəb ayının iyirmi yeddisi: Həmin gün Allah-taala həzrət Rəsulullahı (s) peyğəmbərliyə seçilib.
3) Zil-Qədə ayının iyirmi beşi: Bu gün Dəhvül-ərz günüdür, yer kürəsi Kəbə evinin altında genişlənməyə başladı. Həmçinin həmin gün Həzrət Nuhun (ə) gəmisi (baş verən böyük tufandan sonra) Cudi dağında dayandı. Hər kəs bu günü oruc tutarsa, bu oruc onun yetmiş il günahlarının kəffarəsi olar.
4) Zil-Hiccə ayının on səkkizi: O, Qədir-Xum günüdür. Həmin gün Allahın Rəsulu (s) (imamət və vilayət məqamına seçdiyi) Əmirəlmöminin İmam Əlini (ə) insanlara hidayət bayrağı təyin etdi. Hər kəs bu günü oruc tutarsa, bu oruc onun altımış ilin günahlarının kəffarəsi olar.
” وَ رَوَى إِسْحَاقُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْعَلَوِيُّ الْعُرَيْضِيُّ قَالَ: اخْتَلَفَ أَبِي وَ عُمُومَتِي فِي الْأَرْبَعَةِ الْأَيَّامِ تُصَامُ فِي السَّنَةِ. فَرَكِبُوا إِلَى مَوْلَانَا أَبِي الْحَسَنِ عَلِيِّ بْنِ مُحَمَّدٍ (علیه السلام)، وَ هُوَ مُقِيمٌ بِصُرْيَا قَبْلَ مَصِيرِهِ إِلَى سُرَّ مَنْ رَأَى. فَقَالُوا: جِئْنَاكَ يَا سَيِّدَنَا لِأَمْرِ اخْتَلَفْنَا فِيهِ. فَقَالَ (علیه السلام): نَعَمْ، جِئْتُمْ تَسْأَلُونِّي عَنِ الْأَيَّامِ الَّتِي تُصَامُ فِي السَّنَةِ؟ فَقَالُوا: مَا جِئْنَاكَ إِلَّا لِهَذَا. فَقَالَ (علیه السلام): الْيَوْمُ السَّابِعَ عَشَرَ مِنْ رَبِيعٍ الْأَوَّلِ وَ هُوَ الْيَوْمُ الَّذِي وُلِدَ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ (ص). وَ الْيَوْمُ السَّابِعُ وَ الْعِشْرُونَ مِنْ رَجَبٍ وَ هُوَ الْيَوْمُ الَّذِي بَعَثَ اللَّهِ فِيهِ رَسُولَ اللَّهِ (ص). وَ الْيَوْمُ الْخَامِسُ وَ الْعِشْرُونَ مِنْ ذِي الْقَعْدَةِ وَ هُوَ الْيَوْمُ الَّذِي دُحِيَتْ فِيهِ الْأَرْضُ (من تحت الكعبة)، وَ اسْتَوَتْ (استقرّت) سَفِينَةُ نُوحٍ عَلَى الْجُودِيِّ. فَمَنْ صَامَ ذَلِكَ الْيَوْمَ كَانَ كَفَّارَةَ سَبْعِينَ سَنَةً. وَ الْيَوْمُ الثَّامِنَ عَشَرَ مِنْ ذِي الْحِجَّةِ وَ هُوَ يَوْمُ الْغَدِيرِ، يَوْمٌ نَصَبَ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ (ص) عَلِيّاً أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلَماً. وَ مَنْ صَامَ ذَلِكَ الْيَوْمَ كَانَ كَفَّارَةَ سِتِّينَ عَاماً.
Şeyx Tusi, “Misbahul-mutəhəccid”, c.2, s.819.
