İmam Sadiq (ə) buyurmuşdur:
النَّاسُ سَوَاءٌ كَأَسْنَانِ الْمُشْطِ وَ الْمَرْءُ كَثِيرٌ بِأَخِيهِ وَ لَا خَيْرَ فِي صُحْبَةِ مَن لَمْ يَرَ لَكَ مِثْلَ الَّذِي يَرَيٰ لِنَفْسِهِ
“İctimai hüquqlar baxımından, insanlar darağın dişləri kimi bir-biri ilə bərabərdirlər. Din qardaşlarına sahib olmaqla bir fərd böyük bir cəmiyyəti təşkil edir və insanın digərlərini düşünmədən sadəcə öz mənfəətini güdən şəxslərlə münasibət qurması rəva deyil.”[1]
Qısa izah
Əhəmiyyət daşıyan üç əsas ictimai məsələ yuxarıda qeyd edilən hədisdə belə bəyan edilir:
Birincisi, bütün insanların irq, dil və sinfindən asılı olmayaraq ictimai hüquqlarda müsavi olması.
İkincisi, cəmiyyətin fərd və fərdin də cəmiyyətlə qarşılıqlı bağlılığı.
Üçüncü, öz xeyir və mənfəəti ilə yanaşı digər insanların da mənafelərinə dostluq və yoldaşlıq şərti əsasında ehtiram etməyin vacibliyi.
Cəmiyyətə sadalanan üç prinsip hakim kəsilməzsə, həmin cəmiyyəti nə islami, nə də insani bir cəmiyyət hesab etmək olmaz. Belə cəmiyyətdə yaşayan insanlar eyni mühitdə yaşayaraq bir-birinə maneçilik törədənlərə bənzəyirlər.
[1] “Tuhəful-uqul”, səh. 274.
