İmam Sadiq (ə) buyurmuşdur:
قَالَ لُقْمَانُ لِإِبْنِهِ: لِلْمُنَافِقُ ثَلَاثُ عَلَامَاتٍ؛ يُخَالِفُ لِسَانُهُ قَلْبَهُ وَ قَلْبُهُ فِعْلَهُ وَ عَلَانِيَّتُهُ سَرِيرَتَهُ
“Loğman öz oğluna dedi: “İkiüzlü şəxslərin üç əlaməti vardır: Dilləri qəlb, qəlbləri əməl və zahirləri isə batinləri ilə uyğun və mütənasib deyildir. “”[1]
Qısa izah
Münafiq və ikiüzlülük insanın şəxsiyyət zəifliyi və iradə çatışmazlığından qaynaqlanan şiddətli xəstəliklərdən sayılır. Dillə ürək, zahirlə batin, danışıqları ilə rəftarları uyğun gəlməyərək fərqlənən kəslər özlərinin həqiqi sima və şəxsiyyətini tanıtmağa və bu rəzil xislətin islah edilməsi ilə bağlı qərar qəbul etməyə qadir olmayan zəif insanlardır. Onlar müxtəlif cildlər düşərək əksər halda hamıya, hətta, özlərinə belə xəyanət edirlər. Belə şəxslərdən daha təhlükəli və xətərli olanlar isə zahirdə yaraşıqlı, batində isə çirkin və dillərini şirin edənlərdir. Onların qəlblərindəki dillərindəki ilə ziddiyyət təşkil edir.
[1] “Biharul-ənvar”, c. 13, səh. 415.
