İmam Musa Kazimdən (ə) rəvayət edilən bir hədisdə deyilir: Bir kişi Allahın rəsulu Həzrət Məhəmməddən (s) soruşdu: Atanın övladı üzərində haqqı nədir?
Həzrət Peyğəmbər (s) buyurdu: “Atasını adı ilə çağırmasın, ondan öndə yeriməsin, ondan öncə oturmasın (və ya atasının önündə arxasını ona çevirərək oturmasın) və (atası həyatda ikən və vəfatından sonra) başqalarının ona lənət, nifrin etməsinə və söyüş söyməsinə səbəb olmasın (və atası ilə birlikdə hamam etməsin.” – (yəni insan gərək çalışsın ki, yaxşı əməlləri və gözlər işləri ilə həmişə ata-anasına xeyir-dua və rəhmət qazandırsın).
عَنْ أَبِي الْحَسَنِ مُوسَى (ع) قَالَ: سَأَلَ رَجُلٌ رَسُولَ اللَّه (ص): مَا حَقُّ الْوَالِدِ عَلَى وَلَدِهِ؟
قَالَ (ص): لَا يُسَمِّيهِ بِاسْمِهِ وَ لَا يَمْشِي بَيْنَ يَدَيْهِ وَ لَا يَجْلِسُ قَبْلَهُ (أمامه) وَ لَا يَسْتَسِبُّ لَهُ (وَ لَا يَدْخُلَ مَعَهُ فِي الْحَمَّامِ).
Şeyx Kuleyni, “əl-Kafi”, c.2, s.158, hədis:5; Şeyx Səduq, “əl-Fəqih”, c.4, s.372.
