كانَ رَسولُ اللّهِ (ص) ذاتَ يَومٍ جالِسًا وعِندَهُ عَلِيٌّ وفاطِمَةُ والحَسَنُ والحُسَينُ (ع)، فَقالَ: والَّذي بَعَثَني بِالحَقِّ بَشيرًا، ما عَلى وَجهِ الأَرضِ خَلقٌ أحَبَّ إلَى اللّهِ عَزَّوجَلَّ ولا أكرَمَ عَلَيهِ مِنّا، إنَّ اللّهَ تَبارَكَ وتَعالى شَقَّ لِيَ اسمًا مِن أسمائِهِ فَهُوَ مَحمودٌ وأنَا مُحَمَّدٌ، وشَقَّ لَكَ يا عَلِيُّ اسمًا مِن أسمائِهِ فَهُوَ العَلِيُّ الأَعلى وأنتَ عَلِيٌّ، وشَقَّ لَكَ يا حَسَنُ اسمًا مِن أسمائِهِ فَهُوَ المُحسِنُ وأنتَ حَسَنٌ، وشَقَّ لَكَ يا حُسَينُ اسمًا مِن أسمائِهِ فَهُوَ ذُو الإِحسانِ وأنتَ حُسَينٌ، وشَقَّ لَكِ يا فاطِمَةُ اسمًا مِن أسمائِهِ فَهُوَ الفاطِرُ وأنتِ فاطِمَةُ. ثُمَّ قالَ (ص): اللّهُمَّ إنّي اُشهِدُكَ أنّي سِلمٌ لِمَن سالَمَهُم، وحَربٌ لِمَن حارَبَهُم، ومُحِبٌّ لِمَن أحَبَّهُم، ومُبغِضٌ لِمَن أبغَضَهُم، وعَدُوٌّ لِمَن عاداهُم، ووَلِيٌّ لِمَن والاهُم، لِأَنَّهُم مِنّي وأنَا مِنهُم.
“Bir gün Peyğəmbəri-Əkrəmin (s) hüzuruna Əli, Fatimə, Həsən və Hüseyn (ə) gəldiyi zaman Həzrət (s) onlara buyurdu: “Məni haqq müjdəçi göndərən Allaha and oslun, yer üzündə Allah dərgahına bizdən əziz kəs yoxdur. Allah-Taala mənim adımı Öz adlarının birindən götürmüşdür; belə ki, O Məhmuddur, mən isə Muhəmməd! Ey Əli, Allah-Taala sənin də adını Öz adlarının birindən götürmüşdür, belə ki, O Əl-Əliyyul-Əladır, sən isə Əlisən! Ey Həsən, Allah-Taala sənin də adını Öz adlarının birindən götürmüşdür; belə ki, O Möhsindir, sən isə Həsənsən! Ey Hüseyn, Allah-Taala sənin də adını Öz adlarının birindən götürmüşdür; belə ki, O Zul-Ehsandır (gözəllik və yaxşılıqlar sahibi), sən isə Hüseynsən! Ey Fatimə, Allah-Taala sənin də adını Öz adlarının birindən götürmüşdür; belə ki, O Fatirdir, sən isə Fatiməsən!
Sonra Peyğəmbər (s) buyurdu: “İlahi! Səni şahid tuturam ki, onlarla sülh edən hər kəslə sülh edər, müharibə edən kəslə müharibə edərəm. Onları sevən hər kəsi sevir, onlara qarşı kin-küdurət bəsləyən hər kəsə də kin-küdurət bəsləyirəm. Onları düşmən bilənlə düşmən, dost bilənlə dostam. Çünki onlar məndən, mən də onlardanam!” (“Məanil-əxbar”, səh.55, hədis 3.)
