İmam Sadiq (ə) buyurmuşdur:
إِنَّ اللهَ لَمْ يَبْعَثْ نَبِيًّا إلَّا بِصِدْقِ الْحَدِيْثِ وَ أَدَاءِ الْأَمَانَةِ
“Allah bütün peyğəmbərləri insanları düz danışmaq və əmanətə vəfa etməyə dəvətdən başqa, digər bir iş üçün təyin etməmişdir.”[1]
Qısa izah
Sağlam bir cəmiyyət müxtəlif məsələlərə əsaslanır ki, onlardan ən mühümü qarşılıqlı inam və etimad sərmayəsidir. Başqa bir ifadə ilə desək, danışıq və əmələ etimad göstərməkdir. Bu dəyərli sərmayənin ən böyük düşməni isə yalan və xəyanətdir. Əgər hansısa bir cəmiyyətdə yalan və xəyanət yayılarsa, bu zaman bütün insanlar bir-birlərindən çəkinər və tənha olduqlarını hiss edərlər. Belə olan təqdirdə, insanlar həyatın bütün çətinliklərinə təklikdə qatlaşmalıdır ki, bu da “yalqızalardan ibarət olan cəmiyyət” deməkdir. Deməli, doğru danışmaq və əmanətə vəfalı olmağa dəvət ilahi peyğəmbərlərin proqramlarının bir hissəsi sayılır. Bəli! Onlar cəmiyyətin digər məsələlərinin öz axarında hərəkət etməsi üçün, insanda olan bu iki gözəl xüsusiyyəti özlərinin əsas hədəfi olaraq nəzərdə tutmuşlar.
[1] “Səfinətul-bihar”, c. 1, səh. 160.
