Ustad Abdullah Fatimi Niya buyurur: Tehranda yaşayan saleh bəndə və bəsirət sahiblərindən biri mənə nəql etmişdi ki, bu danışdığım əhvalat inqilabdan öncə baş vermişdir. Onun doğruluğuna şübhəm yoxdur:
Bir şəxsin başına böyük bir iş gəlmişdi, edam edilmə və ya ömürlük həbsdə qalma təhlükəsi ilə qarşılaşmışdı. Bir nəfər ona bir xətm (zikr) öyrətdi ki, qırx gün xətmi oxumalı və əməl etməli idi. Deyir, qırx gün tamam oldu və bir gün ürəyimə belə bir fikir gəldi ki, çıxım mənzildən kənara. Mənzildən çıxdıqda yaşlı bir kişi mənə yaxınlaşaraq: “Çiynində əba, başında ağ araqçın olan yaşlı kişini görürsənmi?” deyə soruşdu. “Düşdüyün çətinliyin həlli o şəxsin əlindədir!” (Sonradan məlum oldu ki, əbalı və ağ araqçınlı həmin şəxs Ağa Şeyx Rəcəbəli Xəyyat imiş. Ağa Şeyx Rəcəbəli xüsusi əxlaqa malik bir insan olmuşdur, sanki Allah ona xüsusi bir inayət əta etmişdi. Müctəhidlərin özləri belə onun yanına gedir, qarşısında əyləşərək ondan istifadə edirlər. Zəmanəsinin bir çox alimləri iltimas edərdilər ki, onlara bir nəzər yetirsin!)
Deyir ki, dərhal özümü həmin şəxsin yanına çatdırdım, salam verib dedim: Düşdüyüm çətinliyin həll edilməsi üçün məni sizin yanınıza göndəriblər! Sözümü bitirdikdən sonra mənə dedi:
Dörd ildir ki, sənin bacının əri dünyasını dəyişmişdir və sən indiyədək bir dəfə də olsun bacına baş çəkməmisən! Bununla belə düşdüyün çətinliyin həll olmasını istəyirsən?
Deyir ki, getdim bacımgilə, qapını döydüm. Bacım uşaqları ilə birlikdə qapını açdı və ağlayaraqgiley-güzar etməyə başladı. Onları bir təhər razı sala bildim və bəzi şeylər alaraq onları sevindirdim, geriyə qayıtdım. Səhəri gün, sübh çağı çətinliyim həll oldu, halbuki heç bir vasitə ilə həll olunan bir iş deyildi!
