Səbirsizlik müsibətin əcrini aradan aparar. Hətta hədislər buyurur ki, əgər müsibət görən insan əlini dizinə vursa və ya sağ əlini sol əlinin üstündə kilidləsə, müsibətin əcrindən məhrum olar.
Həzrət Məhəmməd (s) buyurub: “Şivən qoparmaq cahilliyyətin işidir.”[1]
“Müsibətləri, xəstəlikləri və sədəqə verməyi gizlətmək yaxşılığın xəzinələrindəndir.”[2]
Aişə: “İbrahim dünyadan köçəndə Peyğəmbər (s) göz yaşları mübarək yanaqlarına axana gədər ağladı. Dedilər: “Ey Allahın Rəsulu, siz ağlamağı qadağan edir, amma özünüz ağlayırsınız?” Həzrət (s) buyurdu: “Bu ağlamaq deyil, bu rəhm etməkdir. Kim rəhm etməsə, ona rəhm olunmaz.”[3]
İmam Əli (ə) buyurub: “Peyğəmbər (s) buyurmuşdur: İki səs lənətlənib və Allah onlara nifrət edir: müsibət vaxtı ahüzar edib şivən qoparmaq və nemət vaxtı (məstliyindən) səslər çıxarmaq. Yəni, nalə çəkmək və mahnı oxumaq.“[4]
[1] Biharul-Ənvar, c.2, səh. 103 , hədis50
[2] Biharul-Ənvar, c.2, səh. 103 , hədis50
[3] Əmali-Tusi, səh. 388 , hədis850
[4] Dəaimul-İslam, c.1, səh. 227
