Bir gün Allahın mələyi həzrət Cəbrail Allah dərgahında iki rükət namaz qılır. Bu iki rükət namazın müddəti dünya vaxtı ilə dörd min ilə bərabər olur. Cəbrail (ə) namazı bitirdikdən sonra, uca yaradana üzün tutub “Ey Rəbbim, yer üzərində Sənə ibadət edən bəndələrin arasında mənim kimi namaz qılanı oldumu?” – deyə, soruşur. Allah-taala Cəbrailə: “Bəli, oldu!” – cavabın verincə, Cəbrail təəccüblə bir anlıq fikrə gedir. Allah-taala buyurur: “Bəndəmin iki rükət qıldığı namaz sənin dünya zamanı ilə dörd min il qıldığın iki rükət namazdan daha fəzilətlidir və savabı da daha çoxdur, çünki sən günahın, pisliyin nə olduğunu bilmirsən, sənin
nəfsin, tamahın yoxdur, bunlardan uzaqsan. Amma bəndəm dünyada az bir zaman da olsa, dünya nemətlərindən üz çevirərək, nəfs və tamahına üstün gələcək. Şeytanı unudaraq qibləyə üz tutub məni zikr edəcək, “Allahu əkbər” deyəcək!”
