Ölümü xatırlamaq insana dünyanın həqiqətən də çox tez keçici olan dərdlərini unutdurur, qarşıda onu daha böyük bir problemin gözlədiyini xatırlayır, dünya sevgisini ürəyindən çıxarır, dünyəvi problemləri asan ötüşdürür, nəfsini təmizləməyə çalışır və onu gözləyən çətin yolçuluq üçün hazırlaşır.
İmam Zeynülabidin Əli ibn Hüseyn (ə) buyurur: “(Əmim) İmam Həsən ibn Əli ibn Əbi Talib (ə) öz zamanında insanların ən çox ibadət edəni, ən zahidi və ən fəzilətlisi idi… (bununla belə) o, nə zaman ölümü, qəbiri, Qiyamət gününü, məhşərdə dayanmağı və Sirat körpüsünü keçməyi və axirətdə əməllərimizlə Allahın qarşısına çıxacağımızı xatırlayırdısa, hönkür-hönkür ağlayar, fəryad edib huşunu itirərdi.”
«أنَّ الْحَسَنَ بْنَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ (علیهم السلام) كَانَ أَعْبَدَ النَّاسِ فِي زَمَانِهِ وَ أَزْهَدَهُمْ وَ أَفْضَلَهُمْ … وَ كَانَ إِذَا ذَكَرَ الْمَوْتَ بَكَى وَ إِذَا ذَكَرَ الْقَبْرَ بَكَى وَ إِذَا ذَكَرَ الْبَعْثَ وَ النُّشُورَ بَكَى وَ إِذَا ذَكَرَ الْمَمَرَّ عَلَى الصِّرَاطِ بَكَى وَ إِذَا ذَكَرَ الْعَرْضَ عَلَى اللَّهِ تَعَالَى ذِكْرُهُ شَهَقَ شَهْقَةً يُغْشَى عَلَيْهِ مِنْهَا…».
Şeyx Səduq, əl-Əmali, s.178, hədis:8.
