Ravi deyir: Cavan bir oğlan döyüş meydanına tərəf gəlib düşmənlə vuruşmağa başladı. Onun üzü ay parası kimi işıq saçırdı. İbn Füzəyl Əzdi onun başına qılınc zərbəsini endirdi, başı iki yerə bölündü. O, üzü üstə, torpaq üstünə düşdü və uca səslə qışqırdıb dedi: «Ya Əmma! (ey bibi!)» İmam Hüseyn (ə) ov quşu kimi sürətlə müharibə meydanına girib qəzəblənmiş şir kimi qoşuna hücum etdi. O Həzrət qılıncını çəkib İbn Füzeyli vurmaq istədi. İbn Füzeyl özünü qorumaq üçün əlini qabağa verdi. Həzrət qılınc ilə onun əlini biləyindən kəsib yerə saldı. İbn Füzeylin qışqırığını eşidən küfəlilər ona nicat vermək üçün köməyə gəldilər. Lakin, İbn Füzeyl atların ayaqları altında qalıb həlak oldu. Elə ki, duman kimi hər yeri bürümüş toz torpaq aradan getdi, gördüm İmam Hüseyn (ə) ayaqlarını yerə vurub can verən cavanın başı üstünə dayanıb deyir:
بُعداً لِقَومٍ قَتَلُوکَ وَ مَن خَصَمَهُم یَومَ القِیامَهِ فِیکَ جَدُّکَ وَ أَبُوکَ
“Səni şəhid edənlər Allahın rəhmətindən uzaq olsunlar! Qiyamət günü cəddin və atan sənin qatillərinlə düşmənçilik edəcək“. Sonra o Həzrət buyurdu:
عَزَّ وَ اللّهِ عَلی عَمِّکَ أَن تَدعُوا فَلا یُجِیبُکَ أَو یُجِیبُکَ فَلا یَنفَعُکَ صَوتُهُ
“And olsun Allaha, əmini çağıran zaman sənə cavab verə bilməməyi, yaxud verdiyi cavabın faydasız olması mənim üçün çox cətindir. And olsun Allaha bu gün elə bir gündür ki, əminin düşməni çox, kömək edəni isə azdır”. Sonra Həzrət Qasimi (ə) bağrına basıb əhli-beytin şəhidləri arasına apardı və yerə qoydu. İmam Hüseyn (ə) gördü ki, artıq dostlar və cavanlar şəhid olub torpaqlar üstünə düşüblər. O, Allah yolunda canından kecib şəhadətə yetişmək üçün hazırlaşaraq uca səslə buyurdu:
هَل مِن ذابٌ یَذُبٌ عَن حَرَمِ رَسُولِ اللّهِ (ص) هَل مِن مُوَحِّدٍ یَخافُ اللّه فِینا هَل مِن مُغِیثٍ
“Allah düşmənini Rəsulullahın (s) Əhli-beytinin kənarından qovan bir şəxs vardırmı? Allahdan qorxub bizim haqqımızı qoruyan ibadətkar bir şəxs vardırmı? Allaha xatir bizə kömək edən bir şəxs vardırmı?” Həzrətin bu sözlərini qadınlar eşidib ucadan ağlamağa başladılar.
