Ayətullah Cavadi Amuli buyurur: Əgər bir kəs dünyada rüsvay olsa, heç kəsin onu görməməsi üçün divarın, ya ağacın arxasında, dərədə, ya dağın ətəyində gizlənə bilər. Lakin Qiyamət günü Haqqın qarşısında həqiqət aşkar olduqda, daha gizlənməyə nə dərə olacaq, nə dağ.
Qurani-Kərimdə deyilir ki, Peyğəmbərdən (s) Allahın Qiyamət günü bu dağları nə edəcəyi barədə soruşurlar:
وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الْجِبَالِ فَقُلْ يَنْسِفُهَا رَبِّي نَسْفًافَيَذَرُهَا قَاعًا صَفْصَفًا لَا تَرَىٰ فِيهَا عِوَجًا وَلَا أَمْتًا
“Səndən dağlar barəsində soruşurlar. De: «Rəbbim onları küləyə verəcəkdir». Beləliklə, bunu hamar, dümdüz və bomboş hala salacaqdır. Belə ki, onda heç bir hündür-alçaqlıq görməzsən”.[1]
Yəni o zaman gizlənmək üçün dağ, təpə qalmayacaq. Məhşər əhlinin də gözü iti olar, istədikləri yeri görərlər:
فَبَصَرُكَ الْيَوْمَ حَدِيدٌ
“Bu gün gözün iti görür”.[2]
Utanan insan özünü necə gizlədə bilər? Ömrünü şər-böhtanla başa vurmuş kəs, sirr pərdələri götürülən zaman başqalarının qarşısında nə edəcək? Deməli ən böyük təhlükə insanın abrının getməsidir.
Allah-Təala Peyğəmbər (s) və möminləri tərif edərkən buyurur:
يَوْمَ لَا يُخْزِي اللَّهُ النَّبِيَّ وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ ۖ نُورُهُمْ يَسْعَىٰ بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَبِأَيْمَانِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا أَتْمِمْ لَنَا نُورَنَا وَاغْفِرْ لَنَا ۖ إِنَّكَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
“Elə bir gündə Allah, Peyğəmbəri və onunla birgə iman gətirənləri xar etməz. Onların nuru qəbirdən önlərində və sağ tərəflərində hərəkət etməkdədir. Deyərlər: «Ey Rəbbimiz, bizim nurumuzu tamam-kamal et və bizi bağışla. Sən hər şeyə qadirsən!”[3]
Qiyamət elə bir gündür ki, Allah Peyğəmbərin (s) və onun ardıcılların abrını qoruyar. Burada məlum Allah Peyğəmbərin (s) əzəmətini bəyan edərək buyurur ki, o gün Peyğəmbər (s) və möminlərin abrı qorunar. Allah onları xar etməz. Başqalarının abrı isə aradan gedər.
Görəsən bizim zahirimizdə olan batinimizdə də vardırmı? Yoxsa zahirdə etmədiklərimizi xəlvətdə edirik? Haqqımızda zahirlə batinin bir ölma gücü var? O gün rüsvayçılıq günü olacaq. Bundan pis nə olə bilər? İnsan yanmağa dözər, əzaba səbr edər, lakin abrının getməsinə bir an qatlana bilməz. Ona görə də Qiyamət əzabından söz düşəndə ağıl sahibləri deyərlər:
رَبَّنَا إِنَّكَ مَنْ تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ
“Ey Rəbbimiz! Şübhəsiz, Sən oda daxil etdiyin hər bir kəsi, mütləq xar və rusvay etmisən”.[4]
Cəhənnəmdə yanmaq ağır olsa də abrın getməsi də çox mühüm məsələdir.
[1] «Taha» surəsi, ayə 105-107.
[2] «Qaf» surəsi, ayə 22.
[3] «Təhrim» surəsi, ayə 8.
[4] «Ali-İmran» surəsi, ayə 192.
