Ayətullah Cavadi Amuli buyurur:
Bu vida ilə biz elə əziz bir dostdan ayrılırıq ki, onun ayrılığı dözülməzdir. Məna əhli olan üçün bu ayda çoxlu xeyir vardır. Günahlara mürtəkib olmuş kəs isə günah etməkdən uzaq olmuşdur. Biz elə bir ayla vidalaşırıq ki, onun gedişi bizim üçün çox ağırdır. Bu bizi çox qəmgin edir. Bu elə bir ay idi ki, gecəsi də, gündüzü də rəhmət idi.
Bizim böyük fiqh alimlərimiz, o cümlədən «Cəvahirul-kəlam» kitabının mərhum sahibi deyir: “Oruc tutmağın fəziləti barədə bunu demək yetər ki, insan bir çox işləri tərk etməklə mələk kimi olur. İnsan sadəcə qarnını doyurmaq fikrindən azad olunca, mələk olmaga daha da yaxınlaşır”.[1]
Deyirlər ki, Fitr bayramından sonra şəvval ayında vidalaşmaq niyyəti ilə altı gün oruc tutun. Çünki biri əziz dostunu yola salarkən onunla bir neçə addım yol gedər. İmam Səccad (ə) buyurur: «Bu ay bizdən uzaqlaşmaqla bizi vəhşətə saldı».
Biz mehriban və bərəkət dolu dostumuzdan uzaqlaşırıq, ona görə də vəhşətə düşürük. Buna görə də mübarək Ramazan ayının sonunda Allahın dostları qəriblik hiss edirlər.
“Biz onun üzərimizə qoyduğu haqqa riayət etməli, bizimlə onun arasında olan əhdə vəfa etməliyik. Buna görə də deyirik: Ey Allahın ən böyük ayı, ey haqq aşiqlərinin bayramı, salam olsun sənə. Ey vaxtlar arasında ən kəramətli həmnişin, ey günlər və saatlar arasında ən üstün ay, salam olsun sənə”.
İmam Səccad (ə) bir neçə dəfə bu aya salam verir. Əgər mübarək Ramazan ayı ötəri bir zaman, sirri, həqiqəti, ruhu və batini olmayan bir ay olsaydı, Allah höccəti ona salam verməzdi. Bu mərifət dolu kəlmələr şairlərin xəyali şeirləri qəbilindən deyil. Şairlər dağlara, xaraba qalmış məkanlara xəyali olaraq müraciət edər və bir sıra sözlər deyərlər. Amma Həzrət buyurur ki, bizim çox dostumuz olub və olacaq. Lakin heç biri bu ay kimi əzəmətə sahib olmayıb. Bu elə bir aydır ki, nə gecələri kimi gecə, nə də gündüzləri kimi gündüz vardır.
[1] «Cəvahirul-kəlam» cild 16, səh. 181.
