İMAM SƏCCAD (Ə)-IN MƏDİNƏ ƏHALİSİNƏ SÖYLƏDİYİ XÜTBƏ
Bu vaxt İmam Zeynəlabidin (ə) əli iləişarə edib camaatı sakitləşdirdi və dedi:
فَقَالَ اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ اَلْعٰالَمِينَ – مٰالِكِ يَوْمِ اَلدِّينِ بَارِئِ اَلْخَلاَئِقِ أَجْمَعِينَ اَلَّذِي بَعُدَ فَارْتَفَعَ فِي اَلسَّمَاوَاتِ اَلْعُلَى وَ قَرُبَ فَشَهِدَ اَلنَّجْوَى نَحْمَدُهُ عَلَى عَظَائِمِ اَلْأُمُورِ وَ فَجَائِعِ اَلدُّهُورِ وَ جَلِيلِ اَلرُّزْءِ وَ عَظِيمِ اَلْمَصَائِبِ أَيُّهَا اَلْقَوْمُ إِنَّ اَللَّهَ وَ لَهُ اَلْحَمْدُ اِبْتَلاَنَا بِمُصِيبَةٍ جَلِيلَةٍ وَ ثُلْمَةٍ فِي اَلْإِسْلاَمِ عَظِيمَةٍ قُتِلَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ وَ عِتْرَتُهُ وَ سُبِيَ نِسَاؤُهُ وَ صِبْيَتُهُ وَ دَارُوا بِرَأْسِهِ فِي اَلْبُلْدَانِ مِنْ فَوْقِ عَالِي اَلسِّنَانِ أَيُّهَا اَلنَّاسُ فَأَيُّ رِجَالاَتٍ مِنْكُمْ يُسَرُّونَ بَعْدَ قَتْلِهِ أَمْ أَيَّةُ عَيْنٍ تَحْبِسُ دَمْعَهَا وَ تُصِنُّ عَنِ اِنْهِمَالِهَا فَلَقَدْ بَكَتِ اَلسَّبْعُ اَلشِّدَادُ …
أَيُّهَا اَلنَّاسُ أَيُّ قَلْبٍ لاَ يَتَصَدَّعُ لِقَتْلِهِ أَمْ أَيُّ فُؤَادٍ لاَ يَحِنُّ إِلَيْهِ أَمْ أَيُّ سَمْعٍ يَسْمَعُ هَذِهِ اَلثُّلْمَةَ اَلَّتِي ثَلُمَتْ فِي اَلْإِسْلاَمِ أَيُّهَا اَلنَّاسُ أَصْبَحْنَا مَطْرُودِينَ مُشَرَّدِينَ مَذُودِينَ شَاسِعِينَ كَأَنَّا أَوْلاَدُ تُرْكٍ أَوْ كَابُلَ مِنْ غَيْرِ جُرْمٍ اِجْتَرَمْنَاهُ
وَ لاَ مَكْرُوهٍ اِرْتَكَبْنَاهُ- مٰا سَمِعْنٰا بِهٰذٰا فِي آبٰائِنَا اَلْأَوَّلِينَ – إِنْ هٰذٰا إِلاَّ اِخْتِلاٰقٌ وَ اَللَّهِ لَوْ أَنَّ اَلنَّبِيَّ تَقَدَّمَ إِلَيْهِمْ فِي قِتَالِنَا كَمَا تَقَدَّمَ إِلَيْهِمْ فِي اَلْوَصَاةِ بِنَا لَمَا زَادُوا عَلَى مَا فَعَلُوا بِنا فإِنّٰا لِلّٰهِ وَ إِنّٰا إِلَيْهِ رٰاجِعُونَ.
مِن مُصِیبَهٍ ما أَعظَمَها وَ أَوجَعَها وَ أَکظَّها وَ أَفظَعَها وَ أَمرَّها وَ أَفدَحَها فَعِندَ اللّهِ نَحتَسِبُ فِیمَا أَصابَنا وَ مَا بَلَغَ فَاِنَّهُ عَزِیزٌ ذُو اِنتِقامٍ.
«Aləmlərin rəbbinə, qiyamət günün hakiminə və bütün məxluqların xaliqinə şükür edirik. Şükür olsun o Allaha ki, ağllar onun dərkindən acizdir və gizli sirlər Onun yanında aşkardır. Həyatın çətinlik və giriftarlıqlarında, dərdli bəla, qəm-qüssə, böyük və ağır müsibətlərdə Allaha şükür edirik. Ey cammat! Allaha şükür olsun ki, bizi böyük müsibətlərlə imtahan etdi. İslamda böyük itki baş veribdir.Həqiqətən Əba Əbdillah Hüseyn (ə) və onun itrətini öldürdülər; əhli-əyalını əsir etdilər. Onun müqəddəs başını nizəyə sancıb şəhərbəşəhər gəzdirdilər. Bu misilsiz bir faciədir. Ey camaat!Sizin hansı biriniz Hüseyn (ə)-ınşəhadətindən sonra şad olacaq? Hansı gözlər ağlamayacaq?Halbuki, adamın şəhadətində yeddi asiman ağladı, dəryalar öz dalğaları ilə ona matəm tutdular. Asimanlar guruldadı, yerin fəryadı ucaldı, ağaclar şaxələri, dəryadakı balıqlar, müqərrəb Mələklər və bütün səma əhli bu münasibətdəəmatəm saxladı. Ey cammat! Hansı qəlb Hüseyn (ə)-ı istəmir? Hansı qulağın İslamdakı bu itkini eşitməyə taqəti vardır? Ey camaat! Bizi parakəndə edib öz şəhərlərimizdən uzaqlaşdırdılar, güya biz Türküstan yaxud Kabul əhli idik. Günah və təqsirimiz olmadan bu qədər zülm bizə rəva gördülər. Allaha and olsun əgər Peyğəmbər (s) bizim haqımızda onlara etdiyi sifarişlərin əvəzinə bizimlə müharibə etməklərini fərman versəydi, bu zülm və sitəmdən artıq bir iş görə bilməzdilər. «İnna lillahi və inna iləyhi raciun!»(Biz Allah tərəfindən gəlmişik və Ona tərəf də qayıdacağıq.) Bizim müsibətimiz neçə ürəkyandıran, böyük, acı və çətindir! Mütəal Allahdan diləyirəm ki, bu müsibətlər və çətinliklərin əvəzində bizə öz əcr və rəhmətini göndərsin, düşmənlərin bizə qarşı etdikləri bu qədər zülmün hesabına yetişsin. Çünki, intiqam alan və qüdrətli yalnız odur».
İmam Zeynəlabidin (ə)-ın sözü bura çatanda Suhan ibn Səsəə ibn Suhan (o şil idi) Həzrətdən üzr istəyərək dedi: «Ey Peyğəmbər oğlu, mən şil idim, buna görə də sizə kömək edə bilmədim». Həzrət onun üzrünü qəbul etdi, ondan təşəkkür edərək atası Səsəə üçün rəhmət dilədi.
