Həzrət Əli (ə) zərbətləndikdən sonra İmam Həsən (ə) və İmam Hüseynə (ə), ümumilikdə isə bütün müsəlmanlara vəsiyyət edir. Həmin vəsiyyətin bir yerində buyurur: “Sizə və bu sözlərim çatan hər kəsə vəsiyyət edirəm: “Heç bir şeyi Allaha şərik qərar verməyin. Bu, şirkdir””.[1]
Müşriklər Allahın işini Ondan başqasına nisbət verirdilər. Onların bu işi əməlin bir qismi Allah üçün, bir qismi başqası üçün də deyildi. Belə olsaydı, bu, şirk olmazdı, riya hesab olunardı. Onlar adətən Allaha aid onları başqalarına nisbət verirdilər. Allaha ibadət etmək əvəzinə, bütlərə ibadət edirlər. Məsələn, pərəstişdə şirk məsələsində deyərdilər ki, bir varlıq cahanı yaradıb, o, Allahdır. Digər bir varlıq isə cahanı idarə edir.
Tövhid vəsiyyəti budur ki, bir işə nə özündən bil, nə də başqasından. Hər şeyi Allahdan bil və bil ki, aləmin tədbiri Onun əlindədir. Tövhiddən üstün nemət yoxdur. Şirkdən də pis günah yoxdur:
“Şirk olduqca böyük bir zülmdür”.[2]
Belə olan halda necə ola bilər ki, insan bir ömür boyu Allah süfrəsində otursun, amma Ondan başqasını özünə rəbb və hər şeyin əsəri bilsin? Bu, dünyada rüsvayçılıq və şirkdən başqa bir şeylə nəticələnməyəcək.
Həzrət Əli (ə) vəsiyyətinin davamında buyurur: “Onun sünnəsini zay etməyin!”
Yəni tövhiddən sonra Peyğəmbərin (s) risalətini qoruyun, onun vəhy və nübuvvətinin hörmətini saxlayın. Həzrətin əxlaq və ədəb qaydalarını möhtərəm bilin. Ondan nəql olunanların böyüklüyünü dərk edin, onun din və sünnəsini zay etməyin.
Tövhid, nübuvvət və din barədə tövsiyələrini verəndən sonra Həzrət buyurur: “Bu iki sütunu ayağa qaldırın, bu iki çırağı yandırın”.
Yəni tövhid və nübuvvət çırağını həmişə qoruyub saxlayın ki, əsla sönməsin.
Daha sonra Həzrət buyurur: “Mən dünən sizinlə, sizin yanınızda idim, bu gün sizin üçün ibrətəm. Bilin ki, qüdrət, sağlamlıq və sərvət qalıcı deyil, dünyada heç kəs əbədi qalmır, ölüm elə bir şeydir ki, mən illərdir onun intizarını çəkmişəm. Sabah isə sizdən ayrılacağam”.
“And olsun Allaha, Əbutalibin oğlu ölümü – körpənin ana südünə, sinəsinə bağlı olduğundan daha çox istəyir”.[3]
[1] «Nəhcül-Bəlağə» məktub 23.
[2] «Loğman» surəsi, ayə 13.
[3] «Nəhcül-Bəlağə» xütbə 5.
